Στα μονοπάτια των αστεριών…

Μονοπάτι Στ' Αστέρια

Κάποια νύχτα το φεγγάρι έφεγγε με περισσή επιμονή μέσα από τα παραθυρόφυλλα του δωματίου μου, τόση επιμονή που κατάφερε να με αποσπάσει από τους εφιάλτες μου… Ξύπνησα, λοιπόν, σαστισμένη, και αναρωτήθηκα ποιες μυστηριώδεις νεράιδες της σελήνης είχαν αποφασίσει να πιάσουν κουβέντα πάλι πάνω από το σπίτι μου… Ήταν έτσι κι αλλιώς μια πολύ δύσκολη και ατελείωτη νύχτα για μένα.  Είχα καταφέρει με μεγάλη δυσκολία να πείσω τον εαυτό μου να σταματήσει τα δάκρυα και τις σκοτεινές σκέψεις.  Eξάλλου, χρειαζόμουν οπωσδήποτε αρκετή ξεκούραση για να μπορέσω να αντιμετωπίσω ξανά, ίσως κάπως καλύτερα, αυτή την φορά, και με λιγότερα λάθη, τους Λαβυρίνθους και τους Μινώταυρους της επόμενης μέρας…

Τότε ήταν που σηκώθηκα και αποφάσισα για πρώτη φορά στη ζωή μου να κοιτάξω τον ουρανό με ηρεμία και να αντλήσω κουράγιο από τη λάμψη των αστεριών και της σελήνης…  Αναρωτήθηκα πώς ήταν δυνατόν το φεγγάρι να είναι πάντοτε τόσο μόνο και ταυτόχρονα να…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 339 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s