Δεν ήταν νησί…

Αγριμιώ

                               Ήλιε, μεγάλε ανατολίτη μου, χρουσό σκουφί τού νου μου,                                                        αρέσει μου στραβά να σε φορώ, πεθύμησα να παίξω,                                                      όσο να ζεις, όσο να ζω κι εγώ, για να χαρεί η καρδιά μας.                                                   Καλή ’ναι τούτη η γης, αρέσει μας, σαν το σγουρό σταφύλι                            …

Δείτε την αρχική δημοσίευση 272 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s