η ομορφιά της άνοιξης με σταματά

ΜΥΘΟΠΛΑΣΙΕΣ ΚΙ ΑΦΗΓΗΣΕΙΣ

Η Άνοιξη έρχεται αργά και ήσυχα
επιτρέποντας στο Χειμώνα ν’ αποσυρθεί
αργά και ήσυχα.
Τα χρώματα του βουνού τ’ απόγευμα
κουδουνίζουν με νοσταλγία.
Το τρομερό λουλούδι του πολέμου
άφησε παντού τα χνάρια του –
αμέτρητα πέταλα χωρισμού και θανάτου
σε λευκό και βιολετί.
Με τρυφερότητα ανοίγει η πληγή στα βάθη της καρδιάς μου.
Το χρώμα της το χρώμα του αίματος,
η φύση της η φύση τ’ αποχωρισμού.

Η ομορφιά της Άνοιξης με σταματά.
Πως θα μπορούσα να βρω άλλο μονοπάτι προς το βουνό;

Υποφέρω. Η ψυχή μου είναι παγωμένη.
Η καρδιά μου δονείται όπως η εύθραυστη χορδή ενός λαούτου
π’ αφέθηκε έξω, νύχτα, στην καταιγίδα.
Ναι, είναι πράγματι εκεί. Η Άνοιξη ήρθε στ’ αλήθεια.
Κι όμως ακούγεται κι o θρήνος
ξεκάθαρα, δίχως την παραμικρή αμφιβολία,
μαζί με τους όμορφους ήχους των πουλιών.
Μόλις γεννήθηκε η πρωινή πάχνη.
Η πνοή της Άνοιξης στο τραγούδισμά της
εκφράζει την αγάπη και την απόγνωσή…

Δείτε την αρχική δημοσίευση 58 επιπλέον λέξεις

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s